این رفیق نازنینیم هم رفت. هادی خوشنویس یکی از سه چهار نفریه که تونستم باهاش بیش از ده سال رفاقت کنم. خیلی سنگ صبور خوبی بود. خیلی لحظه‌های خوبی با هم داشتیم. خیلی دلم براش تنگ می‌شه.
امیدوارم وقتی با مدرک دکترا برمی‌گرده، بتونم تندتند ببینمش و مثل این دو سه سال آخر نباشه.
انقدر همه رفتن که واقعا حس می‌کنم من آمدم مملکت غریب. خلاصه که به قول آقای معین: همه رفتن کسی دور و برم نیست...