بخت با برزیلی‌ها یار بود که بیشتر از این تحقیر نشدند.
زیدان باشکوه بود. رونالدینیو نشان داد که در برابر فوتبالیست بزرگی مثل زیدان هنوز یک بچه نوآموز است. همان‌طور که جام جهانی محل پیروزی مربیان بزرگ است، تنها بازیکنان بزرگ حق دارند پیش بروند.
کارلوس آلبرتو بزرگ بود، مثل همیشه. اما بازیکنانش کوچک بودند. حداقل برای این جام کوچک بودند. 
این بازی نشان داد که با حبس کردن رونالدینیو می‌توان از او سایه‌ای از آن بازیکن خوش‌تکنیک و خلاق بارسلون ساخت. روبرتو کارلوس هم که زمانی به خاطر «خر شوتی» و دوندگی مشهور بود، دیگر تمام شده و همین‌طور کافو. رونالدو هم که با آن شکم و غبغب بیشتر به شیوخ عرب همسایه شبیه شده. بس نیست؟
برزیلی‌های مدعی و مغرور جز چند دقیقه آخر اجازه حضور مقابل دروازه فرانسه را پیدا نکردند. آنها باید تحقیر می‌شدند تا بادشان بخوابد. این کار را فرانسه کرد که این روزها چندان هم فوق‌العاده نیست. این برزیل اگر به تور آلمان یا ایتالیا می‌خورد، تحقیر 2006 به مراتب از تحقیر 1998 فجیع‌تر از آب درمی‌آمد.