طبق معمول آرژانتین به حماقت مربی‌اش باخت. بعد از کارلوس بیلاردو کبیر، این سرنوشت محتوم آرژانتین عزیز بوده که در مراحل حساس، بی‌تدبیری و اشتباه مربی باعث حذفش شود. در شانزده سال اخیر همه مربیان این تیم رویایی به روح و روان طرفداران آرژانتین در سراسر جهان گند زده‌اند، پاسارلا و بیلسا و پکرمن فرقی با هم ندارند. همه این کار را کرده‌اند. هیچ‌کدام «مربی بزرگ» نبوده‌اند و موفقیت در جام جهانی مربی بزرگ می‌خواهد.
من به این جناب پکرمن -که خیلی هم از او تعریف می کردند- از فینال جام کنفدراسیون‌ها مشکوک شدم. آرژانتین تیمی نبود که چهار گل از برزیل بخورد. بخصوص که مدت کوتاهی قبل‌تر برزیل را «چک‌مال» کرده بود. اما پکرمن با آرژانتین مثل موش آزمایشگاهی رفتار می کرد. همان‌طور که اسلافش در این شانزده سال رفتار کرده بودند.
او آن‌قدر ساده‌لوح بود که فکر می‌کرد می‌توان نزدیک به یک نیمه از یک گل زده‌اش در مقابل میزبان و تماشاگران وحشی‌اش حفاظت کند. همین شد که ریکلمه و کرسپو را بیرون کشید و هر سه تعویضش را خرج کرد. آلمان به زور فشار میزبانی یک گل زد و کار به وقت اضافه کشید. در آن سی دقیقه بود که جای ریکلمه و لیونل مسی به شدت خالی بود. آرژانتین بازی را در دست داشت. اما هافبک‌ها و فورواردهایش خلاقیت فرود آوردن ضربه نهایی را نداشتند.
از این احمقانه‌تر، اشتباه پکرمن در راضی شدن به تعیین سرنوشت بازی در ضربه‌های مسخره پنالتی بود. وقتی داری مقابل میزبان، در مقابل حدود هفتادهزار نفر تماشاگر طرفدار میزبان بازی می‌کنی و دروازه‌بان میزبان هم ینس لمن است، با چه استدلالی کار را به دوئل پنالتی می‌کشانی؟ این سوال را هم باید پکرمن پاسخ دهد.
...
خیلی خوش‌شانس بودم که ایتالیا را به اندازه آرژانتین -شاید هم کمی بیشتر- دوست دارم. ثانیه‌شماری می‌کنم که لاجوردی‌ها انتقام آرژانتین را از میزبان بگیرند. ثانیه‌شماری می‌کنم که گریه‌های کلینزمن را ببینم.
...
چند دقیقه پیش انگلیس بی‌لیاقت به پرتغال باخت و حذف شد. منتظر بودم که ساکسون‌ها انتقام هلند و فان باستن را از پرتغال و اسکولاری ضدفوتبال بگیرد که عرضه نداشتند. مدام مرگ‌شان را عقب انداختند تا پنالتی‌های احمقانه لمپارد و جرارد تیر خلاص را به مغزشان شلیک کرد. البته با این بازی‌های پرتغال، باید لقب اسکولاری را به «فیل کثیف» تغییر داد. بازی تیمش جلوی هلند یکی از کثیف‌ترین بازی‌های این چند سال بود. به‌هرحال از یک برزیلی بیشتر از این انتظار نمی‌رود.
...
تا چند دقیقه دیگر زیدان و یارانش برزیلی‌ها را می‌شویند و روی بند پهن می‌کنند، اگر مربی کودن‌شان بگذارد. در حماقت دومنش همین بس که ترزگه را روی نیمکت می‌نشاند.
...
البته بدم هم نمی‌آید که برزیل و ایتالیا به فینال برسند و لاجوردی‌های دوست‌داشتنی، حق برزیلی‌ها را کف دست‌شان بگذارند.
خطرناک‌ترین مهره برزیل نه رونالدوست و نه رونالدینیو و نه هیچ بازیکن دیگری. کارلوس آلبرتو پریرا آس برزیل است. همان که از اوایل دهه نود دفاع کردن را به این عروسک‌های خیمه شب‌بازی یاد داد. او مربی بزرگی است. فقط به خاطر او باید از برزیل ترسید. وگرنه بازیکنان برزیل بزرگ‌تر از اسلاف‌شان در جام‌های 1986 و 1990 نیستند.
...
جام تازه به جاهای دیدنی اش نزدیک شده. لامصب نفس را در سینه حبس می کند...