از Caller ID متنفرم. زندگی -حداقل بخشی از زندگی- را قابل پیش‌بینی کرده. حس غافلگیر شدن یا غافلگیر کردن را از بین برده. این روزها وقتی تلفن زنگ می‌زند، اول صفحه دیجیتالی Caller ID را نگاه می‌کنیم و بعد تصمیم می‌گیریم جواب بدهیم یا نه؟ چه جوری جواب بدهیم؟ با چه لحنی و با چه تن صدایی؟
این پیشزمینه را اصلا دوست ندارم. قبلا که تلفن زنگ می‌زد، این تعلیق وجود داشت که چه کسی پشت خط است... یک جور کشف و شهود داشت. بخصوص اگر آدم خاصی بود، یک چیز خوشایندی زیر پوست آدم می‌دوید.
از طرف دیگر، آدم بعضی وقت‌ها دوست دارد زنگ بزند و بدون شناخته شدن، صدای کسی -غریبه یا آشنا- را در سکوت بشنود و بعد هم قطع کند. من عاشق این کار بودم. اما حالا نمی‌شود. مگر از تلفن عمومی. آن هم زود لو می‌رود. Caller ID یک جور محدودیت احمقانه آورده. لعنت بر تکنولوژی...