1- حسین نوروزی از معدود آدم های باحال و بامعرفتی است که در این سال ها شناخته ام. بی اغراق در بین جماعت مطبوعاتی که تا حالا دیده ام، کمتر کسی مثل او قابل اعتماد بوده. اصلا اغراق نمی کنم. او گرافیست خلاق و انسان افتاده ای است. آنها که می شناسندش، می دانند که وقتی می گویم «افتاده» یعنی چه...
حسین بچه تبریز است و از روزی که ماجرای کاریکاتور «ایران جمعه» بالا گرفت، به همه مان روحیه داد تا امروز.
مطلب حسین را به عنوان مدیر هنری روزنامه ایران، یک مطبوعاتی، یک آذری، یک همکار ... یک انسان حتما بخوانید:
توي اين يكي دوسالي كه هر هفته شاهد آماده سازي صفحه كودك نوجوان ايران جمعه درمرحله صفحه بندي توسط مانا و سياوش فاني بودم دورادور شاهد تلاش عجيب وخستگي ناپذير اين دوستان وهمكاران خوبم بودم كه چقدر بي ادعا ومصمم هرهفته كاري بسيارصعب ودشوار را به انجام مي رسانند. انجام اين همه در جاي ديگر وتوسط ديگران با يك تيم 10 نفره هم مشكل به انجام مي رسيد . وهميشه ازاين همت دوستان واقعا لذت برده وبرعزمشان آفرين مي گفتم... [ادامه در هادی تونز]

2- مهرانه قائمی را کسی یادش هست؟ همان دختربچه معصومی که بیماری ریوی سختی داشت و امیدی به زنده بودنش نبود؟ کسی یادش هست که مانا تهیه کننده فیلمی شد که افشین لیاقت درباره مهرانه ساخت؟ کسی یادش هست که پی گیری های بعدی مانا و افشین باعث شد هزینه انتقال او و مادرش به فرانسه فراهم شود؟
من مهرانه را یادم رفته بود. اما حالا او از پاریس مطلبی برای مانا نوشته. ما او را فراموش کرده بودیم، اما او مانا را فراموش نکرده:
آنجا که همه دستهایمان را رو به آسمان به سوی طلوع خورشید بالا می بریم در سحرگاهی ساکت و خمار برای رهایی برای عضوی که به درد آمده در این روزگار .
چه سخت بود آن روزگار ... چه سرد بود آن قلب ها که ذوب کردن یخهایش کاری بود بس دشوار ...
مانای عزیز ... به یاد دارم آن روزهای پر التهاب را و هیچ وقت تلاشهای بی وقفه ی تو را فراموش نکرده ام. [ادامه مطلب]

3- حالم خوش نیست. بچه ها دارند فراموش می شوند. ایرنا که روزهای اول چند خبر درباره مانا و مهرداد و روزنامه روی خط می فرستاد، حالا فتیله را پایین کشیده. نمی دانم مقصر کیست... فقط می دانم که نباید فراموش شان کنیم. نباید زندگی برای مان به حالت سابق بازگردد. نباید ناامید شویم و هزار نباید دیگر...
تا کی دوام می آوریم؟

مرتبط:
بیانیه انجمن روزنامه نگاران زن ایران