خبر این است: سیاست تولید فیلم «مرکزگسترش ‌سینمای‌ مستند و تجربی» اعلام شد.
متن خبر را که بخوانید با الفاظی مبهم و چندپهلو مواجه می شوید؛ «حرکت در مسیر دستیابی به سینمای ملی مبتنی بر هویت بخشی و امید به چشم اندازی روشن و ملهم از ارزش های تمدن ایرانی - اسلامی» یعنی چه؟ آقای پژمان لشکری پور معاون فرهنگی مرکز که از همکاران سابق مطبوعاتی ماست و پس از مدتی کار تهیه و تولید فیلم را ترجیح داد و حالا هم به جمع مدیران فرهنگی پیوسته٬ این عبارت ها را بیان کرده که البته چیز جدیدی نیست. این ادبیات معاون محترم امور سینمایی وزارت ارشاد است که توسط زیرمجموعه های معاونت هم تکرار می شود.
اما بد نیست کمی هم مصداق های مفاهیم «سینمای ملی»٬ «هویت بخشی»٬ «امید به چشم انداز روشن» شرح داده شود. برداشت اولیه از امید و چشم انداز روشن که خوراک فیلمسازان عادت کرده به بودجه های دولتی است٬ ساختن فیلم هایی است که نشان می دهد همه چیز گل و بلبلی است و ملالی نیست جز دوری شما! یا برداشت از هویت و تمدن ایرانی - اسلامی از دیدگاه برخی دوستان فیلمساز که ذکرشان رفت می تواند به تولید انبوهی از آثار سفارشی٬ سطحی٬ ریاکار و بی خاصیت منجر شود.
نکته دیگر این است که در خبر اعلام شده فیلمسازان از ۲۵ اردیبهشت طرح های شان را به معاونت فرهنگی مرکز گسترش تحویل دهند. اما تا آنجا که می دانیم از ابتدای سال٬ فیلمسازان شناخته شده تر حیطه فیلم کوتاه و مستند طرح های شان را داده اند و موافقت های اولیه را هم گرفته اند. این روزها اگر سری به ساختمان میدان پالیزی بزنید٬ عده ای را می بینید که از این طبقه به آن طبقه و از این اتاق به آن اتاق می روند. پس چرا حالا فراخوان دریافت طرح اعلام می شود؟ یعنی باز قرار است عده ای جوان آرزو به دل پشت درهای بسته در انتظار وقت های ملاقات پنج دقیقه ای بمانند و در راه آمد و رفت کفش پاره کنند تا شاید یک قرارداد مشارکتی تولید فیلم ببندند؟ بعد هم که با بودجه های اندک فیلم شان را ساختند٬ بنشینند که دوستان بخش بازاریابی و بین الملل لطف کنند و فیلم شان را برای جشنواره های خارجی بفرستند یا اعضای هیات انتخاب جشنواره های داخلی مرحمت کنند و فیلم شان را بپذیرند تا شاید مخاطبی کارشان را ببییند.
این فرایند٬ سال ها بوده و از حالا به بعد هم هست...