اگر از یکی دو بدسلیقگی آشکار اعضای آکادمی فاکتور بگیریم، اسکار 2009 نباید خیلی مخالف سرسخت داشته باشد. موفقیت خیره کننده میلیونر زاغه‌نشین تقریبا قابل پیش‌بینی بود و از چند روز قبل می‌شد حدس زد جوایز بهترین فیلم و کارگردانی به فیلم دنی بویل می‌رسد. درباره موسیقی و ترانه و فیلمبرداری هم باید به داوران حق داد و آن سه رشته دیگر هم یاد کسی نمی‌ماند. مهم اسکار فیلم و کارگردانی است که لقب می‌شود و مدام برای برندگانش به کار می‌رود.
میلیونر زاغه‌نشین اگر شاهکار نباشد، فیلم مهمی است. یک‌جور تقاطع میان هالیوود و بالیوود و بامزه است که سازنده آن نه هندی است و نه آمریکایی. یک بریتانیایی که با هر دو فرهنگ به شکل طبیعی آشنایی دارد، باید این فیلم را می‌ساخت.
اهمیت دیگر فیلم در آن است که بویل نشان می‌دهد مضمون و محتوا مهم نیست. آنچه اهمیت دارد، زاویه دید و شیوه پرداخت است. چه کسی جز او می‌توانست از داستانی تا این حد بی‌منطق و احساساتی و به معنای واقعی کلمه «هندی» چنین فیلمی بسازد؟ پشت نماها و فضاسازی و موسیقی و روایت میلیونر زاغه‌نشین می‌توان کارگردان ترین‌اسپاتینگ را به جا آورد. ساختارش به همان اندازه آوانگارد و دیوانه‌وار است و این هنر کمی نیست.
بویل کاری کرد که درباره فیلمش یک‌جور توافق عمومی ناخودآگاه به وجود آمد. دیدن فیلم او تجربه لذت‌بخشی است و نکته جالب و مهم به این برمی‌گردد که مخاطب عام و خاص در این لذت شریک می‌شود. با وجود رقبای سرسختی مثل کتاب‌خوان و شک و میلک، کمتر کسی می‌توانست تصور کند میلیونر زاغه‌نشین اسکار نگیرد که گرفت و همه راضی و خشنود شدند.
دیگر نکته قابل پیش‌بینی امسال جایزه‌ای بود که کیت وینسلت گرفت. او برای کتاب‌خوان روی صحنه رفت، اما کارش در جاده انقلابی هم طبیعتا برجسته شد. دو نقش دشوار در یک سال لیاقت جایزه بردن را دارد. جایزه پنه‌لوپه کروز برای فیلم وودی آلن هم انتخاب استانداردی بود. او جوایز مهم سال را برای همین نقش گرفته بود و طبیعی بود که آکادمی هم ریسک نکند و مثلا به ویولا دیویس برای آن تک‌سکانس به یاد ماندنی شک جایزه ندهد.
بدسلیقگی اصلی هم جایزه ندادن به میکی رورک بود و اهدای جایزه به شان پن. مقایسه میان این دو جنس بازیگری چندان آسان نیست، اما رورک پس از سال‌ها فرصت اسکار گرفتن داشت و آکادمی هم پس از سال‌ها می‌توانست از یکی از چهره‌های مهم خود به‌حق تقدیر کند و این فرصت از دست رفت تا شان پن برای بازی در نقش هاروی میلک همجنس‌گرا اسکار بگیرد. اتفاقی که حتی خود او را شگفت‌زده کرد. پن شاید می‌دانست چه فرصتی از دست رفته که در پایان نطق خود از «احیا» شدن رورک سخن گفت و او را «برادر» خواند.
شگفتی مهم امسال در رشته اسکار خارجی رخ داد که اعضای آکادمی نشان دادند همیشه چیزی برای غافلگیر کردن تماشاگران در آستین دارند. آنها جایزه را به والس با بشیر یا کلاس ندادند و ناشناخته‌ترین نامزد این رشته را برای جایزه دادن انتخاب کردند؛ درگذشتن‌ها از ژاپن.
لحظاتی که ده بازیگر سرشناس درباره ده نامزد بازیگری نقش اول روی سن حرف زدند، احتمالا بهترین خاطره‌ای است که از اسکار 2009 به جا می‌ماند. شوخی‌های رابرت دنیرو و خنده‌های شان پن، نطق احساساتی ماریون کوتیار و بغض کیت وینسلت و البته بی‌تفاوتی میکی رورک در برابر حرف‌های بن کینگزلی.
اعضای آکادمی امسال در رشته بازیگر نقش مکمل مرد در برابر یک دوراهی خطرناک بودند؛ انتخاب از میان دو بازی جنون‌آمیز و فوق تصور از هیث لجر و مایکل شانون. یکی برای شوالیه سیاه و دیگری برای جاده انقلابی. آنها ریسک کمتر را انتخاب کردند و به هیث لجر جایزه دادند تا دومین اسکار بازیگری پس از مرگ در تاریخ جوایز آکادمی به نام او ثبت شود. جایزه ندادن به لجر و بازی حیرت‌انگیزش در نقش ژوکر از آن لکه‌های ننگی بود که تا ابد از پیشانی آکادمی پاک نمی‌شد.