من خیلی طرفدار تئوری توطئه نیستم و فکر می‌کنم آن‌قدر نشانه و مدرک وجود دارد که باور نکنم نتیجه بازی استقلال و پرسپولیس بیرون از زمین بازی تعیین می‌شود.
اما لزوما همه این‌طور فکر نمی‌کنند. از جمله آن ده‌ها هزار نفری که در ورزشگاه بودند و پس از پایان سوت بازی فریاد زدند: «فوتبال سیاسی نمی‌خواهیم» و آن تعداد بیشتری که پای تلویزیون از تماشای پنجمین بازی پی‌درپی «یک-یک» دو تیم پرطرفدار پایتخت سرخورده شدند.
این بدبینی عمومی نشانه خوبی نیست به لحاظ اجتماعی و روانی. نشان می‌دهد مردم به هیچ چیز اعتماد ندارند، هیچ چیز. این بی‌اعتمادی اگر نمود بیرونی ندارد، دلایلش چیز دیگری است. این‌گونه بدبینی و بی‌اعتمادی شهروندان یک کشور به همه چیز، خطرناک است.
اما چرا بیشتر دربی‌های پایتخت مساوی می‌شود؟ حدس می‌زنم احتمالا ناشی از این است که «روح مساوی شدن» روی آن سایه انداخته است. یک جوری انگار در ناخودآگاه همه -از بازیکنان و مربیان تا تماشاگران و داوران و مسئولان- رسوب کرده است. به همین دلیل معمولا تا گلی رد و بدل نشود، همه به تساوی راضی‌اند و وقتی یکی از تیم‌ها جلو می‌افتد، تیم مقابل تا سرحد مرگ تلاش می‌کند که به حالت مساوی بازگردد.
شاید به خاطر همین ناخودآگاه جمعی است که سیاوش اکبرپور توپ به آن سادگی را گل نمی‌کند یا علی علیزاده خودبه‌خود دستش بالا می‌آید تا پنالتی مسخره دفیقه 92 را تقدیم قرمزها کند. صحبت از عمدی بودن کار علیزاده به نظرم بی‌انصافی و سوررئال فکر کردن است. علیزاده قطعا بازیکن خوبی نیست، اما نباید یادمان برود دو سال پیش مهم‌ترین گل زندگی‌اش را در همین دربی به پرسپولیس زد.
به عنوان یک طرفدار استقلال، طبیعی است که از نتیجه بازی دیروز راضی نباشم، اما بزرگ‌ترین حسرت من گل خارق‌العاده مجتبی جباری بود که به بدترین شکل ممکن هدر رفت. آن همه تمرکز و دقت در ضربه زدن به توپ در بازی به این حساسی فقط از یک بازیکن بزرگ برمی‌آید که در بدترین روز بازی یک سال اخیرش و درحالی‌که خودش خواسته تعویض شود و بازیکن جانشینش را کنار زمین می‌بیند، آن شوت را می‌زند و ورزشگاه را منفجر می‌کند.
از آن سو هم فکر می‌کنم علی کریمی چنین نقشی داشت. او هم در یکی از بدترین روزهای بازی خود بود. درست نمی‌دوید و زیاد توپ لو می‌داد (حداقل سه بارش را یادم هست که خواست جباری را دریبل بزند و نتوانست). اما وقتی پرسپولیس عقب افتاد، همه جای زمین بود و خطرناک‌ترین موقعیت‌های تیم قرمز را ساخت و عاقبت در صحنه پنالتی خودش بود که توپ را به دست علیزاده زد.
برهم زدن ناخودآگاه جمعی، بازیکن بزرگ می‌خواهد. استقلال و پرسپولیس اگر جباری و کریمی را نداشتند، همین دو گل را هم نمی‌دیدیم. این نکته‌ای است که سرمربی رویازده تیم ملی از آن غافل است و نتیجه‌اش تساوی‌های پی‌درپی تیم ملی فوتبال ایران است.