باید دیگر رسما باور کنیم جمله مشهور علی کریمی که «خدا علی دایی را بغل کرده» در مقام مربی هم واقعیت دارد. اگر در دوره اول مقدماتی جام جهانی آن گل عجیب و غریب جلال حسینی به کویت (که احتمالا هر ده سال یک‌بار در کل فوتبال حرفه‌ای جهان به ثمر می‌رسد) و پنالتی نگرفتن خطای واضح هادی عقیلی بر روی مهاجم امارات در تهران قانعمان نمی‌کرد، با دیدن این بازی امشب با عربستان باید باور کنیم علی دایی یکی از خوش‌شانس‌ترین مربیان حال حاضر جهان است.
در نیمه اول، ایران چیزی در حد مالدیو بود. دریغ از یک حرکت هماهنگ تیمی، برنامه یا حتی قدرت حفظ توپ. اما عربستان فقط یک گل زد. رحمتی یک بار دروازه را نجات داد و دو تک به تک را عرب‌ها به شکل غریبی گل نکردند. در دقیقه بیست و اندی وقتی مجید غلام‌نژاد در محوطه جریمه مثل «گاو» تکل زد (ببخشید هیچ اصطلاح مودبانه‌تری که گویا باشد پیدا نکردم) و مچ پای شماره هفت عربستان را هدف گرفت، داور سرشناس استرالیایی نه تنها پنالتی نگرفت، بلکه به مهاجم کارت زرد داد! در کل این نیمه تنها موقعیت ایران ضربه کاشته نکونام بود. ضمنا بین دو مدافع مرکزی و خط دفاعی و دروازه‌بان به قول علما یک «بالگرد» می‌توانست فرود بیاید.
در نیمه دوم اوضاع کمی -فقط کمی- بهتر شد. البته این به ذات محافظه‌کار فوتبال عرب‌ها ربط داشت. آقای دایی تازه در این نیمه یادش افتاد که غلامرضا رضایی هیچ حرکت مثبتی نکرده، فریدون زندی پایش به ندرت به توپ خورده و آندو تیموریان هم سایه‌ای از گذشته است. این‌گونه است که معدنچی و خطیبی و جباری به میدان می‌آیند و به ایران جانی می‌دهند.
لجبازی آقای سرمربی در استفاده نکردن از مجتبی جباری دیگر کارد را به استخوان رسانده. او هنوز متوجه نشده جباری بازیکنی است که می‌تواند از یک کرنر ساده گل نجات‌بخش بسازد. یک بار ضربه گل را مرور کنید و ببینید که شجاعی تقریبا از جایش تکان نخورد و توپ با زاویه مناسب از روی سر مدافع عربستان -که خیز هم برداشت- گذشت و درست روی سر شماره 18 ایران فرود آمد.
احتمالا دایی حالا بادی به غبغب می‌اندازد که: بله، تعویض طلایی بنده بازی را به تساوی کشاند. اما این کار او مانند آن است که بازیکنی مثل مارادونا داشته باشی و بازی ندهی و وقتی آمد و همه چیز زیر و رو شد، بگویی: تعویض طلایی را حال کنید. یکی نیست بگوید مرد حسابی، اگر مارادونا از اول بازی می‌کرد، احتمال پیروزی وجود داشت. با این حال شک نکنید که مارادونای ما به یُمن فراست آقای دایی در بازی‌های بعد هم روی نیمکت -یا شاید هم سکو- قرار می‌گیرد.
ضمنا به این نکته توجه داشته باشید که عربستان در نیمه دوم دو تک به تک را از دست داد. درحالی‌که ایران به جز گل -که موقعیت صد درصد نبود- تنها دو موقعیت خطرناک داشت؛ یکی که هاشمیان در موقعیت تحت فشار زد و دیگری هم اواخر بازی که رسول خطیبی آن ضربه افتضاح را نواخت.
هرچقدر هم متعصب باشیم، تساوی نتیجه عادلانه بازی امشب در ریاض نبود. اما چیزی به نام «شانس» وجود دارد که آقای سرمربی را به نیمکت تیم ملی رسانده و تا به حال نگه داشته است. باید امیدوار بود که خدا علی دایی را چند ماه دیگر هم در آغوش خود نگه دارد.

مرتبط:
یک بار جستی...
نصیرزاده: داور استرالیایی کاملا ایرانی سوت زد
دایی: غلام‌نژاد یکی از بهترین‌ها بود!
ما هم تیم ملی خودمان را داریم