۱- بعد از چهار سال دوری٬ کار کردن دوباره در بولتن جشنواره فجر حاوی تجربه های آموزنده ای است. قضایا پیچیده تر از آن است که بشود توضیح شان داد. فقط خدا عاقبت ما را به خیر کند...

۲- لارس فون تریه که نمی دانم شما هم به اندازه من باهاش حال می کنید یا نه٬ اواخر ژانویه به شکل مجازی و از طریق تکنولوژی جدید با دوستدارانش در آمریکا گفت و گو می کند. خبرش را اینجا بخوانید. نکته این است که او تا به حال پایش را در آمریکا نگذاشته٬ اما یکی از تاثیرگذارترین فیلم ها درباره آمریکا (داگویل) را ساخته که قسمت دومش (ماندرلی) سال ۲۰۰۵ برای اولین بار در جشنواره کن به نمایش درآمد و تا چند روز دیگر هم -اگر اتفاق خاصی نیفتد- در جشنواره فجر خودمان روی پرده می رود. این دانمارکی دیوانه که جنونش حسابی دوست داشتنی است٬ قرار است با یک فیلم دیگر با نام واشنگتن تریلوژی اش را کامل کند. حالا غرض از همه این حرف ها این که اگر او نمی خواهد پایش را به قاره جدید بگذارد٬ پخش کننده این قدر شعور دارد که هوای علاقه مندان آمریکایی اش را داشته باشد. در این دنیای تکنولوژیک مجازی ما کجا ایستاده ایم؟ اگر کسی جوابی دارد٬ بگوید که ما هم از حیرانی دربیاییم!