نمونه جدید سنجاق شدن فیلمساز به فیلم٬ صحبت های نیکی کریمی پس از نمایش یک شب در موزه هنرهای معاصر تهران است. اظهارنظرهایی از این دست که «این فیلم متعلق به سینمای متعارف نیست»٬ «سوژه خیلی شخصی است» و اجتماعی خواندن فیلم توسط ایشان چه چیز جدیدی نصیب تماشاگر فیلم می کند؟ این نوع قضاوت درباره فیلم از سوی فیلمساز اخیرا بین کارگردان های فیلم اولی یا دومی بدجوری متداول شده است. اخیرا یک فیلمساز جوان که تازه فیلم دومش را تمام کرده است٬ گفته بود سینمای من یک سینمای مستقل و معترض است! حالا هم که خانم کریمی خودش فیلم خودش را «نامتعارف» و «اجتماعی» و «شخصی» می خواند.
این چه توهمی است؟ این جور حرف زدن مال تماشاگر است. اگر قرار است در شکل عمومی منتشر شود٬ کار منتقد است. فیلمساز که نباید به اصطلاح برای حودش نوشابه باز کند. فیلمساز که نباید با الفاظ کلی برای اثرش اعتبار بخرد. فیلمساز که نباید...
به علاوه٬ مگر نامتعارف و اجتماعی و شخصی بودن یک فیلم خود به خود فضیلت است؟ فیلم به عنوان یک اثر هنری یا می تواند بر مخاطبش تاثیر بگذارد یا نمی تواند. این هم از یک سو به توانایی کارگردان و ازسوی دیگر به سلیقه و میزان آگاهی و شناخت مخاطب و حتی احوال شخصی اش در لحظه مواجهه با اثر برمی گردد. حالا این که اثر نامتعارف هست یا نیست٬ اجتماعی هست یا نیست٬ شخصی هست یا نیست٬ به مخاطب  چه ربطی دارد؟ نیکی کریمی کارنامه قابل دفاعی دارد٬ البته در مقام بازیگر. او اخیرا این کارنامه اش را دارد زیر سوال می برد. از حرف هایی که در جشنواره کن زده بود تا این اظهارنظر اخیر٬ نوعی تمایل عجیب به روشنفکرنمایی در حرف هایش دیده می شود. اما متاسفانه کارگردان خوب بودن ربطی به حرف های روشنفکرانه زدن ندارد.