عرضه زیرزمینی سنتوری یک اتفاق مهم است و یک پیام مهم‌تر دارد.
از دیدگاه اول نشان می‌دهد ادعای مبارزه با فرهنگ زیرزمینی و توقف قاچاق فیلم و از این حرف‌ها کلا باطل است، چون زیرزمینی‌ها هر وقت اراده می‌کنند، یک تک‌خال از آستین‌شان بیرون می‌آید. اگر چند ماهی بود حضورشان کمرنگ شده بود، لزوما به خاطر تاثیر تشکیل ستاد مبارزه با قاچاق فیلم‌های سینمایی نبوده، بلکه ماهیت کارشان این‌گونه است که به شکل تاکتیکی عقب‌نشینی می‌کنند و بعد دوباره از نو.
اما از دیدگاه دوم، پیام مهم توزیع گسترده نسخه کامل سنتوری و بازتاب‌هایش این است که دیگر به هیچ وجه نمی‌توان از برخورد رسانه و مخاطب جلوگیری کرد. سینما رسانه مهم و در عین حال منعطفی است. کانال‌های فراوان برای ارسال پیام دارد و شبکه زیرزمینی، در همه جای دنیا یکی از این کانال‌ها است، بخصوص با گسترش اینترنت. مثل یک اژدهای هفت سَر است که اگر بخواهید با آن در بیفتید، هر سری را که قطع کنید، جایش چند سر دیگر می‌روید. اتفاقی هم که برای سنتوری افتاده همین است. مدیریت فرهنگی کشور سعی کرد به شیوه‌های گوناگون، از سانسور و تعدیل فیلم تا جلوگیری از نمایش عمومی، مانع از دیده شدن آن شود. اما حالا نسخه کامل فیلم درآمده و مطمئن باشید علاوه بر سینماروها، آنهایی که اگر سنتوری اکران می‌شد به دیدنش نمی‌رفتند هم حالا این نسخه را می‌گیرند و تماشا می‌کنند.
توزیع گسترده آخرین فیلم مهرجویی یک بار دیگر این فرض را ثابت کرد و جالب است که مدیران ما همچنان نمی‌خواهند این واقعیت را بپذیرند. آنها با توقیف محصولات فرهنگی می‌خواهند نزد جمعی محدود اما قدرتمند سربلند باشند، اما به این نکته توجه نمی‌کنند که با به محاق کشیدن ظاهری آثار به ظاهر مساله‌دار، هیزم به آتشِ عطش عمومی برای دیدن آنها می‌ریزند و اتفاقا امکان بهتر دیده شدن‌شان را فراهم می‌کنند. همان‌طور که در سال‌های گذشته از فیلم‌هایی مانند دایره و ده پدیده‌های اجتماعی ساختند و با صدها آثار هنری در حوزه‌های دیگر نیز چنین کردند.
به نظرم توزیع زیرزمینی سنتوری هرچند به صنعت سینما ضربه‌ای مقطعی می‌زند و به لحاظ شرعی و عرفی به آن اشکالات فراوان وارد است، اما در بُعدی کلان‌تر برای «رسانه سینما» یک موفقیت بزرگ است و قدرت انعطاف آن را به رخ می‌کشد.

مرتبط:
وزیر ارشاد سازندگان سنتوری را متهم کرد