آقا این چه بساطی است که بعضی روزنامه ها و خبرگزاری ها راه انداخته اند؟ به بهانه حمایت از سینمای فرهنگی دارند مدام بر طبل دخالت دولت در سینما (به طور خاص اکران فیلم ها) می کوبند. اگر فیلم های میرکریمی٬ مجیدی٬ بنی اعتماد و... حالا کیمیایی از پرده برداشته می شوند که دلیل نمی شود مدام وزارت ارشاد را تشویق کرد وارد گود شود و تعیین کند کدام فیلم باید در چند سینما و به چه مدت روی پرده باشد.
دوستان عزیز رسانه ای ظاهرا سال های دهه شصت و نیمه اول دهه هفتاد را فراموش کرده اند. البته اگر عمرشان قد نمی دهد٬ بد نیست کمی درباره گذشته نه چندان دور مطالعه کنند و ببینند نتیجه تعیین جدول اکران سالانه توسط ارشاد چه بوده است... محض نمونه به یکی دوتا از آن ها می شود اشاره کرد: شکل گیری یک جریان سینمای به اصطلاح فرهنگی به شدت ریاکار و به شدت محافظه کار که نه به مذاق عوام خوش می آید نه خواص. از طرف دیگر با اولویت دادن به چنین فیلم هایی مردم روز به روز از سینما بیشتر فراری می شوند. مگر ما چند فیلمساز فرهنگی به معنای واقعی داریم که آثارشان بتواند با بدنه مردم ارتباط گسترده برقرار کند؟
کلی خون دل خورده شد تا امر اکران به دست اهالی سینما افتاد و حالا عده ای که به نظر می رسد کارشان باد سواری است٬ محض خودشیرینی و برای تامین منافع شخصی دارند مدام فریاد «وا ابتذالا» سر می دهند. به هرحال در شرایط آزاد آثار عوام پسند طرفداران بیشتر دارند. همه جای دنیا این طور است. کی گفته که گیلانه بنی اعتماد باید از شارلاتان حاجی فرحبخش بیشتر بفروشد؟ به خدا ما هم حال مان از شارلاتان به هم می خورد و با دیدن گیلانه بغض گلوی مان را می فشارد. اما این راهش نیست...