وودي آلن در رثاي اينگمار برگمان مطلب تاثير گذاري در نيويورك تايمز نوشته است: مردي كه سوال‌هاي سخت مي‌پرسيد.
افتتاحيه مطلب تكان دهنده است. شما هم بخوانيد:

خبر را در اوويدو -يك شهر كوچك دوست داشتني در شمال اسپانيا كه در آن مشغول فيلمبرداري هستم- گرفتم كه برگمان مرده است. يك پيام تلفني از طرف يك دوست مشترك برايم ارسال شد، وقتي سر صحنه فيلمبرداري بودم. برگمان يك بار به من گفت كه نمي‌خواهد در يك روز آفتابي بميرد. من آنجا نبودم، فقط مي‌توانم اميدوار باشم او به هواي خنكي كه همه كارگردان‌ها دوست دارند، رسيده باشد.
من قبلا به افرادي كه ديدگاه رمانتيك به هنر دارند و خلق [اثر هنري] را امري مقدس مي‌دانند گفته‌ام: در نهايت، هنرتان شما را نجات نمي‌دهد. اهميت ندارد چه كارهاي عالي‌اي ساخته باشيد (برگمان منويي از شاهكارهاي شگفت‌انگيز به ما داده بود). كارهاي‌تان از شما در برابر سرنوشت كه در مي‌زند و شواليه و دوستانش را در پايان مهر هفتم از هم جدا مي‌كند، محافظت نمي‌كند. و اين‌گونه بود كه در يك روز تابستاني در ماه ژوئيه، برگمان، شاعر سينمايي بزرگ مرگ نتوانست مات شدن ناگزيرش را به تاخير بياندازد و بهترين فيلمساز تمام دوران زندگي‌ام درگذشت.

آلن نه فقط در مقام يك مريد و شيفته، كه به عنوان يك تحليلگر برگمان را بررسي مي‌كند. ترجمه و انتشار اين مطلب به دوستان مطبوعاتي صاحب حس و حال پيشنهاد مي‌شود. راستي، هنوز جايي هست كه بشود اين جور چيزها را توش چاپ كرد؟

مرتبط (؟):
مقاله اسكورسيزي درباره آنتونيوني در نيويورك تايمز